Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl
Get Adobe Flash player

Informacje

„Nie opuszczajmy wspólnego zgromadzenia…” (Hbr 10:25 bp)

Bóg stwarzając człowieka, obdarzył go potrzebą społeczności z ludźmi.
Nie jest bowiem dobrze, gdy człowiek jest sam.
Dlatego dobrze, jeśli zastanowisz się, czy w Twojej okolicy są chrześcijanie, którzy oddali swoje życie Bogu.
Z nimi możesz się modlić, rozmawiać o Bogu, i rozważać Jego Słowo.
Prawdziwa społeczność Bożych Dzieci, to prawdziwa Boża Rodzina w Chrystusie, która w jedności z Bogiem i Jezusem, pomaga budować i umacniać osobistą wiarę i rozpalać jej ogień.
Społeczność chrześcijańska wierząca i ufająca całej treści Słowa Bożego – Biblii, jest bardzo ważna dla osobistego rozwoju i trwania w Bogu.

===========================

Najbliższe Sobotnie Nabożeństwo:

Elbląg grupa domowa godz.10:00

/08.09.; 29.09./

Tczew grupa domowa godz.10:00

/01.09.; 22.09./

Trójmiasto –

Z A P R A S Z A M Y

===========================

ZASADY WIARY 

KONTAKT 

Tłumacz

Dodaj do

Facebook Twitter More...

Statystyka

Dary Ducha cz.1

Dary Ducha cz.2

Millenium cz.1

Millenium cz.2

Millenium cz.3

 
Kościół Chrześcijan Dnia Sobotniego Elbląg, Tczew i Trójmiasto
Grupa na Facebooku · 81 członków
Dołącz do grupy
"Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą." /J 17:17 bt4/ Społeczność chrześcijańska wierząca i ufająca całej treści Słowa Bożego – Biblii
 

Błogosławiona służba

image_pdfimage_print

Bo ci, którzy dobrze służbę pełnili, zyskują sobie wysokie stanowisko i prawo występowania w sprawie wiary, która jest w Chrystusie Jezusie.” (1 Tym 3,13).

Pragnieniem każdego jest znaleźć uznanie i poważanie dla swej osoby i pracy. Niektórzy uważają, że skutecznym środkiem do tego jest piastowanie eksponowanego stanowiska, co dodaje splendoru i pozwala na kierowanie innymi.

Ale w Kościele Bożym sprawa ta wygląda zgoła inaczej. Tutaj prawdziwa wielkość objawia się w służbie. Sam Pan Jezus był tego najlepszym przykładem. Jego ziemska droga, poczynając od przyjścia na świat w ludzkim ciele, poprzez codzienne trudy, i aż do krzyżowej śmierci, była bezustanną służbą: … Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służył i oddał życie Swoje na okup za wielu.” (Mt 20,28).

Jest to jednoznaczna nauka dla nas – wskazówka jak mamy sobie wzajemnie służyć, każdy zgodnie z darem, jaki otrzymał od Boga; czy to biskup, czy diakon, czy w jakiejkolwiek innej posłudze. Przy czym w służbie tej chodzi nie tylko o efekty ale o zaangażowanie i poświęcenie, o ducha w jakim służba ta jest spełniania: A mamy różne dary według udzielonej nam łaski; jeśli dar prorokowania, to niech będzie używany stosownie do wiary; Jeśli posługiwanie, to w usługiwaniu; jeśli kto naucza, to w nauczaniu; jeśli kto napomina, to w napominaniu; jeśli obdarowuje, to w szczerości; kto jest przełożony, niech okaże gorliwość, kto okazuje miłosierdzie, niech to czyni z radością. Miłość niech będzie nieobłudna. Brzydźcie się złem, trzymajcie się dobrego. Miłością braterską jedni drugich miłujcie, wyprzedzajcie się wzajemnie w okazywaniu szacunku. W gorliwości nie ustawając, płomienni duchem, Panu służcie! W nadziei radośni, w ucisku cierpliwi, w modlitwie wytrwali!” (Rz 12,6-12).

Sprawą o zasadniczym znaczeniu jest gotowość służenia i dyspozycyjności tego, kto postanowił oddać się służbie. Jak długo ktoś ma na uwadze własną korzyść, własną wygodę czy chwałę – jest niezdatny do służby!

Dwie cechy czynią nas zdolnymi do posługiwania:

1. Miłość do Boga i ludzi, której pobudką jest wdzięczność za zbawienie, miłość, która każe nam oddać Bogu to, co w nas najlepsze;

2. pokora, podobna tej, jaką Pan Jezus okazał umywając uczniom nogi, która jest czasami nazywana odwagą służby.

Kto się w tym ćwiczy, będzie użytecznym sługą, i zyska uznanie innych. Bo to właśnie w oddanej służbie okazuje się prawdziwość naszej wiary. Miłość i pokora są tymi cechami, po których Pan poznaje nas jako swoich, i za które kiedyś odda nam zapłatę.

Mówiąc o pracy nie powinniśmy zapominać o uwielbieniu Boga przez Pana Jezusa Chrystusa. To najwyższy cel i sens życia duchowego. Wszystko inne powinno być temu podporządkowane. Wielbimy Boga słowem, pieśnią i modlitwą. Wysławiamy Go naszym posłuszeństwem i oddaną służbą dla Jego Kościoła; dla tych, którzy już są Jego dziećmi, i tych, którzy są jeszcze niezbawieni.

Ma to także związek z naszymi nabożeństwami. Rozważanie Słowa w czasie Szkoły Królestwa w Sabat, a także kazanie Słowa w drugiej części nabożeństwa – to wszystko jest dla nas.

A co zostaje dla Boga?

Kilka pieśni, traktowane często jako „przerywniki”, czasami nawet skracane – „bo nie ma czasu”? Kilka, nieraz rutynowych (niestety!) modlitw? To naprawdę niewiele. O wiele za mało. Uczyńmy nasze zgromadzenia zgromadzeniami chwały Najwyższego, w czasie których jest On wielbiony całym sercem! Oddajmy Mu głośną, spontaniczną chwałę:

Alleluja!

Chwalcie Jahwe w świątyni Jego!

Chwalcie Go na ogromnym Jego nieboskłonie!

Chwalcie Go dla potężnych dzieł Jego!

Chwalcie Go za niezmierzoną dobroć Jego!

Chwalcie Go na głośnych trąbkach!

Chwalcie Go na harfie i cytrze!

Chwalcie Go bębnem i pląsaniem!

Chwalcie Go na strunach i na flecie!

Chwalcie Go na cymbałach dźwięcznych!

Chwalcie Go na cymbałach głośnych!

Niech wszystko, co żyje chwali Jahwe!

Alleluja!” (Ps 150).

Temu, który siedzi na tronie, i Barankowi błogosławieństwo, i cześć, i chwała, i moc na wieki wieków!” (Obj 5,13).

oprac. E. Więcek

(„Głos Kaznodziejski” 1/96)

Uwaga !

Poniżej w zakładkach niektóre artykuły podzielone są na części.
Prosimy przeczytać wszystkie części danego tematu, wtedy utworzą one całość zagadnienia.